FANDOM


Pokój w Bangkoku - traktat pokojowy pomiędzy WRP, a antypolską koalicją afrykańską podpisany 10 kwietnia 2061 roku w Bangkoku.

Wybór miejsca Edytuj

Starym zwyczajem postanowiono, że konferencja odbędzie się na neutralnym gruncie, by nikogo nie kusiło aresztować delegację strony przeciwnej. Tajlandia, licząc, że pieniądze wydane przez przywódców najpotężniejszych państwa świata, podniosą jej prestiż i stopę życiową, zaproponowała Bangkok, jeszcze zanim zawieszenie broni weszło w życie, a nawet nim wybuchła wojna.

Przebieg Edytuj

Konferencja rozpoczęła się 7 kwietnia 2061 roku. Dzień wcześniej na stołeczne lotnisko, które z tej uroczystej okazji zostało po raz pierwszy od 40 lat otwarte, przylecieli najważniejsi przywódcy cywilizowanego świata. 7 kwietnia, po wykwintnym śniadaniu, krótkim spacerze po mieście, wymienieniu kilka uwag o pogodzie, koło południa pochylono się nad mapami, by ustalić nowy porządek na Ziemi.

Uczestnicy Edytuj

W tajnych obradach wzięli udział:

  • Naczelnik Państwa Polskiego
  • Prezydent Republiki Zimbabwe
  • Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki, Bartosz Ohara
  • Prezydent Angoli
  • Prezydent Niepodległej Afroamerykańskiej Prowincji Ontario, Martin L.K. Tupac Fifthycent
  • I Sekretarz Partii Komunistycznej RKWRL, Siergiej Strylnikov
  • Najważniejsi ministrowie państw biorących udział w konflikcie

Kara-Luch Edytuj

Na konferencję nie został zaproszony samozwańczy prezydent Republiki Burkina Faso, Kara-Luch, który wyrażał wielkie oburzenie tym faktem w osobistym liście do Naczelnika.

Prezydent Kara-Luch stwierdził w liście, że jako jeden z największych przywódców światowych, posiadający pod swoją komendą dwustumiliardową karaluszą armię, powinien zostać przynajmniej wysłuchany, a jego postulaty, odnośnie uznania przez WRP Niepodległej Socjalistycznej Republiki Burkina Faso, natychmiastowo spełnione. Na sam koniec zaproponował podpisanie konwencji o zakazie używania środków owadobójczych.

Z posiadanych informacji wiadomo, że list wywarł olbrzymie wrażenie na wszystkich uczestnikach konferencji. Po raz pierwszy w życiu jej uczestnicy widzieli list napisany przez karalucha.

Ustalenia Edytuj

Konferencja zakończyła się 10 kwietnia 2061 roku. Wszyscy jej uczestnicy obwieścili sukces swojej dyplomacji. Najważniejsza część konferencji dotyczyła powojennych stosunków polskozimbabwejskich i sprawy odszkodowań za poniesione straty i koszty.

Naczelnik w imieniu WRP oddał Polski Biegun Południowy, Polską Afrykę Południową, Prowincję Mozambik oraz Prowincję Równikową jako wieczystą jałmużnę na rzecz Zimbabwe. Na Marsie stan posiadania afrykańskiego mocarstwa powiększył się o Marsjańską Prowincję Isidis. W zamian zimbabwejski prezydent zobowiązał się do oddania w polskie ręce Południowego Mali. Podpisano także dwustronne porozumienie o nieużywaniu broni atomowej i kosmicznej przeciw celom cywilnym, z zastrzeżeniem, że data wejścia konwencji w życie zależy od indywidualnych postanowień każdej ze stron.

Postanowiono, że dawne stany Ontario i Quebec uzyskują niepodległość jako Niepodległa Afrykańska Prowincja Ontario. Martin L. K. Tupac Fifthycent ogłosił, że jego państwo zostaje członkiem Unii Afrykańskiej i powierza jej swoją politykę zagraniczną.

Siergiej Strylnikov, obecny na konferencji, domagał się uznania niepodległości RKWRL. Kiedy w końcu pozwolił sobie wytłumaczyć, że kwestie rosyjską ustalono kilka dni temu, uspokoił się, zwinął w kłębek i zasnął snem spokojnym, ale bynajmniej nie sprawiedliwym.

Naczelnik w przypływie niespodziewanej dobroci i niespotykanej wcześniej ochoty do wysłuchiwania woli ludu uznał niepodległość kilku zbuntowanych prowincji. Nowe państwa to: Królestwo Atlantydy, Wewnętrzna Republika Paragwaju, Arabska Republika Egiptu oraz Zjednoczona Republika Zachodniego Wybrzeża.

Reakcja społeczna Edytuj

Porozumienie w Bangkoku wywołało falę oburzeń polskiego społeczeństwa. Naczelnika krytykowany za słabość, nieudolność, sprofanowanie idei, które do tej pory przyświecały WRP. Oskarżono go także o zdradę oraz posądzono o bycie zimbabwejskim agentem.

Niepokoje w Warszawie Edytuj

W całym kraju odbyły się liczne demonstracje. Do największych doszło w stolicy. Rankiem, 10 kwietnia, na odbudowywanym Krakowskim Przedmieściu, jak również w innych reprezentacyjnych częściach Warszawy, pojawiły się tłumy niezadowolonych obywateli.

Ludzie przyszli szczególnie licznie pod Pałac Naczelnikowski, niosąc ze sobą pochodnie, transparenty z napisem Naczelnik zdrajca, Hańba!, Domagamy się prawdy, Tu jest Polska, nie Afryka!, czy Afryka dla Polaków. Dostrzec można także portrety i zdjęcia śp. Pierwszego Naczelnika. Policja, wezwana by zabezpieczać demonstracje, została zaatakowana słownie, jako zimbabweńskie pachołki, a następnie obrzucona jeszcze gorszymi wyzwiskami.

Niektórzy z demonstrantów nieśli modele odrzutowych samolotów, które ich zdaniem miały symbolizować upadek polskiego lotnictwa wojskowego i reszty armii. W tłumie widać również krzyż, na który przybito Orła Zwycięskiego i Konstytucję. Protestujący wyjaśniali, że to alegoria degeneracji Ojczyzny.

Głos prostego gwardzisty Edytuj

Swoje niezadowolenie wyraził również pewien anonimowy gwardzista, weteran wojny z Zimbabwe. 13 kwietnia 2061 roku, w trakcie oficjalnej konferencji, na której kolejni oficerowie zapewniali o pełnym poparciu dla Naczelnika i niesamowitym podziwie dla jego odwagi, której wymagało podpisanie układu z Bangkoku, gwardzista w sposób ostry i zdecydowany skrytykował działania Ojca Narodu, obwiniając go o słabość i brak odwagi, zarzucając mu gwałt na konstytucji.

Zasoby CAR Edytuj

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki